Een Japanse zakenman krijgt van zijn werkgever de opdracht de onlangs ontdekte ”jade” stenen in een bepaalde hoek van China te komen bekijken. Eenmaal daar aangekomen krijgt hij een metgezel in de vorm van een yakuza, die controle komt uitoefenen voor de schuldeisers. Aangezien het bedrijf waarvoor de zakenman werkt, schulden heeft bij de verkeerde mensen.  De twee gaan samen met een gids op pad naar het afgelegen gebied, deze reis gaat gepaard met de nodige obstakels, zo gebruiken ze onder meer een vlot met zwemende schildpadden als vervoermiddel. Wanneer ze de nodige tegenslagen hebben verwerkt en eindelijk hun bestemming hebben bereikt, raken verzeild in een prachtig paradijs en komen ze in contact met de lokale inwoners. Die hun mythische verhalen voorschotelen over mensen met vleugels die uit de hemel kwamen vallen. Ze raken geobsedeerd en verliefd op de plek en beginnen te twijfelen of ze de plannen om de stenen massaal te komen opgraven wel door moeten laten gaan, aangezien dit de ondergang van het dorp zou kunnen betekenen.

De gehele film zit vol met subtiele Takashi Miike humor, al is subtiel niet het eerste waar je aan denkt als je de naam Takashi Miike hoort. Hij is toch vooral bekend van zijn shockhorror en zijn experimentele films. Toch is dit zijn meest subtiele film die ik tot nu toe gezien heb, de humor het absurdisme het zit er allemaal in maar met mate. Dit werkt verademend, aangezien het nu meer een volwaardige film is en niet overkomt als een snel in elkaar geflanst filmpje, zoals soms het geval is bij zijn andere films. Hij heeft nu vooral aandacht voor het oog besteed, de geschoten beelden van de diverse Aziatische landschappen zijn vaak sprookjesachtig mooi. Al met al een aangename verrassing.

Mijn beoordeling: 3.5 out of 5 stars

Trailer:

www.youtube.com/watch?v=gsquzbsFq14

Terrence Malick’s grote meesterwerk speelt zich af in het begin van de twintigste eeuw. We volgen drie personen in een reis naar betere tijden. Richard Gere en Brooke Adams spelen een verliefd stel genaamd Bill en Abby. Het derde personage is het kleine zusje van Bill, zij wordt gespeeld door Linda Manz. Ook horen we haar gedachtegang door middel van de voice over, we zien en volgen het verhaal als ware door haar ogen.

Nadat ze het harde stadsleven in Chicago zat zijn beslissen ze een reis te maken naar het zuiden op zoek naar beter werk. Bill en Abby besluiten zich voor te doen als broer en zus, ze denken dan minder problemen te ondervinden. Met zijn drieën vinden ze werk in de graanvelden bij een boerderij in Texas. Wanneer het oogstseizoen voorbij is worden ze uitgenodigd om langer in dienst te blijven en wordt hun een mooi onderkomen aangeboden. De reden is dat de eigenaar van het bedrijf, een sympathieke boer gespeeld door Sam Shephard, verliefd is geraakt op Abby en haar tevens ten huwelijk heeft gevraagd. Ze besluiten hierop in te gaan, omdat Bill in de privé sfeer heeft opgevangen dat de eigenaar door een ongeneselijke ziekte niet lang meer te leven heeft. Bill ziet in dat het voor de langere termijn gunstig kan verlopen en neemt het pijnlijke besluit om zijn vrouw weg te geven. Maar hoelang kan Bill deze frustratie aan? Want hij ziet Abby langzaam meer gevoelens opbouwen voor deze man, plus de dood van de boer laat langer op zich wachten dan dat hij van tevoren had ingepland. Hoelang wil Bill nog wachten? Hoelang duren deze ”Days of Heaven” nog?

Days of Heaven is één van mijn persoonlijke favorieten, sowieso ben ik een liefhebber van de films van Terrence Malick. Het verhaal is eigenlijk van ondergeschikt belang, voor mij is vooral de cinematografie en de muziekscore van Ennio Morricone wat de film zó uniek maakt. Je wordt vanaf de eerste minuut de film ingezogen, door de prachtige beelden die zo goed als alleen ’s nachts en tijdens  ”magic hour” zijn geschoten. Oftewel het eerste uur dat de zon opkomt en het laatste uur dat hij weer ondergaat. Deze maatregelen hebben ervoor gezorgd het een warm en dromerig effect heeft mee gekregen. Het is pure beeldpoëzie. Visueel een van de mooiste wat mij betreft. Een film van pure klasse gemaakt door een waar kunstenaar.

Mijn beoordeling: 5 out of 5 stars

Trailer:

www.youtube.com/watch?v=LlZDsMCW0U4

Verrassend grootse Nederlandse productie, over een voor mij onbekend verhaal; de luchtrace van begin jaren 50. Eén van de vliegtuigen was het Nederlandse ‘’The Flying Dutchman’’ toentertijd bekend als de ‘’bruidsvlucht’’. Deze naam die ze kregen door de vele jonge bruiden die zich in het vliegtuig bevonden, op weg naar een beter leven en een nieuw begin in Nieuw Zeeland. Tijdens deze beruchte vlucht ontmoeten drie jonge vrouwen en een vrijgezel genaamd Frank elkaar. Zodoende raken ze bevriend en leren ze elkaar kennen. Wanneer de vliegtuig de grond raakt sluiten hun wegen, al zullen ze alle drie bewust of onbewust iets met Frank gemeen blijven houden.

De film vertelt het verhaal in het heden en het verleden, de filmmaker laat dit ons zien doormiddel van switchen in tijd. Natuurlijk worden de rollen van de oudere dames door andere oudere acteurs gespeeld. Ondanks de vele personages wordt dit nooit onnodig verwarrend. Rutger Hauer heeft een aardig bijrolletje als de Frank van het heden, leuk dat hij zich weer eens in een Nederlandse film laat zien. Ook de rollen van de jonge vrouwen zijn goed te noemen, knap ook omdat het voor de meesten hun film debuut is. De cinematografie is overigens voor een Hollandse productie oogstrelend mooi, maar het decor van Nieuw Zeeland werkt ook niet tegen zullen we maar zeggen.

Mijn beoordeling: 3 out of 5 stars

Trailer:

www.youtube.com/watch?v=BxcNbC64g40

Philip Seymour Hoffman is in deze tragikomedie uit 2002 te zien, in één van zijn eerste hoofdrollen. Wilson het hoofdpersonage is een nogal treurig persoon, die zich geen raad meer weet na het overlijden van zijn vrouw Liza. Die om onduidelijke redenen zichzelf van het leven heeft beroofd.

Liza heeft wel iets achter gelaten namelijk een afscheidsbrief, met mogelijke antwoorden die de situatie rondom Wilson’s persoon misschien gelukkiger en duidelijker zouden kunnen maken. Alleen kijkt hij daar als de dood tegen op, omdat hij bang is een bepaalde schuld aan dit alles te hebben, waardoor hij dit maar blijft uitstellen. We volgen Wilson in zijn reis op zoek naar zichzelf, we zien hem omgaan met zijn verdriet, die hij probeert te verdringen met zijn merkwaardige obsessie voor benzine walmen en zijn hilarische noodgedwongen hobby voor radiografisch bestuurbare vliegtuigjes.

Naast de voortreffelijk spelende Philip Seymour Hoffman, zien we ook de ervaren Kathy Bates als de liefhebbende schoonmoeder. Die wat hem betreft, af en toe wat te veel op zijn lip zit, aangezien hij het liefste alleen wil zijn. Kort gezegd is Love Liza een mooie en bij vlagen ontroerende film met een pracht rol van Philip Seymour Hoffman.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Trailer:

www.youtube.com/watch?v=DYDq8k3uiok

Met The Wrestler bewijst Darren Aronofsky ook prima aan de slag te kunnen met een vrij rechtlijnige verhaallijn. Totaal anders dan zijn vorige werk, zoals zijn cult klassieker Pi en hersenkraker The Fountain. Hij bewijst hier mee een alleskunner te zijn. De hoofdrol wordt neergezet door Mickey Rourke, die zelf net als het hoofdpersonage in de film ook alle diepe dalen van het leven heeft meegemaakt. Hij speelt eigenlijk zichzelf in deze karakterstudie over een worstelaar.

Randy ‘The Ram’ Robinson zoals het personage heet, was in de jaren 80 een zeer succesvolle en door iedereen begeerde worstelaar. Tegenwoordig leeft hij een treurig bestaan, hij woont in trailerpark, zijn dochter wil niets meer met hem te maken hebben en om rond te komen werkt hij door de week in een supermarkt. Omdat hij eigenlijk maar voor één ding leeft en eigenlijk ook maar één ding kan, trekt hij nog steeds zijn strakke worstelbroek aan in de weekenden, ondanks dat de jaren beginnen te tellen en zijn lichaam begint tegen te stribbelen.

Tegenwoordig speelt het zich meer af in gymzalen en buurthuizen omgetoverd tot worstel ringen, dan in de grote arena’s zoals hij vroeger gewend was. Maar dat maakt hem allemaal niets uit, als hij maar in de ring kan staan en het publiek kan entertainen.
Als ontspanning bezoekt hij zo nu en dan een striptent, waar de sexy Cassidy werkt, waar hij stiekem een oogje opheeft, een sexy en goede rol van de nog steeds beeldschone Marisa Tomei.

Het is een mooie en realistische worstel film geworden, met een prachtige prestatie van Mickey Rourke, een rol die hem op het lijf geschreven is. Die tevens door zijn goede spel genomineerd is voor een Oscar en al een Golden Globe op zak heeft. De film is rauw en met een handheld camera gefilmd, dus veel beweging en dus niet zo stilistisch als de andere Aronofsky films als bijvoorbeeld The Fountain, die er tot de puntjes perfect uitziet. Dit is zeker geen nadeel want dit komt het realisme en de sfeer alleen maar ten goede.

Sowieso heb ik persoonlijk het worstelen altijd fascinerend gevonden, erg leuk om te zien wat er nu eigenlijk allemaal voor de wedstrijd in de kleedkamer word afgesproken en of het nou echt zo nep is als dat ze zeggen. Wat ik in ieder geval te weten ben gekomen, is dat ze duidelijk pijn leiden en dat het geen sport voor watjes is. Wat mij betreft gaat Mickey Rourke 22 februari met een beeldje naar huis.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Trailer:

www.youtube.com/watch?v=m35AkuQNfZM

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Klik hier om de embedded video te bekijken.