Met The Wrestler bewijst Darren Aronofsky ook prima aan de slag te kunnen met een vrij rechtlijnige verhaallijn. Totaal anders dan zijn vorige werk, zoals zijn cult klassieker Pi en hersenkraker The Fountain. Hij bewijst hier mee een alleskunner te zijn. De hoofdrol wordt neergezet door Mickey Rourke, die zelf net als het hoofdpersonage in de film ook alle diepe dalen van het leven heeft meegemaakt. Hij speelt eigenlijk zichzelf in deze karakterstudie over een worstelaar.
Randy ‘The Ram’ Robinson zoals het personage heet, was in de jaren 80 een zeer succesvolle en door iedereen begeerde worstelaar. Tegenwoordig leeft hij een treurig bestaan, hij woont in trailerpark, zijn dochter wil niets meer met hem te maken hebben en om rond te komen werkt hij door de week in een supermarkt. Omdat hij eigenlijk maar voor één ding leeft en eigenlijk ook maar één ding kan, trekt hij nog steeds zijn strakke worstelbroek aan in de weekenden, ondanks dat de jaren beginnen te tellen en zijn lichaam begint tegen te stribbelen.
Tegenwoordig speelt het zich meer af in gymzalen en buurthuizen omgetoverd tot worstel ringen, dan in de grote arena’s zoals hij vroeger gewend was. Maar dat maakt hem allemaal niets uit, als hij maar in de ring kan staan en het publiek kan entertainen.
Als ontspanning bezoekt hij zo nu en dan een striptent, waar de sexy Cassidy werkt, waar hij stiekem een oogje opheeft, een sexy en goede rol van de nog steeds beeldschone Marisa Tomei.
Het is een mooie en realistische worstel film geworden, met een prachtige prestatie van Mickey Rourke, een rol die hem op het lijf geschreven is. Die tevens door zijn goede spel genomineerd is voor een Oscar en al een Golden Globe op zak heeft. De film is rauw en met een handheld camera gefilmd, dus veel beweging en dus niet zo stilistisch als de andere Aronofsky films als bijvoorbeeld The Fountain, die er tot de puntjes perfect uitziet. Dit is zeker geen nadeel want dit komt het realisme en de sfeer alleen maar ten goede.
Sowieso heb ik persoonlijk het worstelen altijd fascinerend gevonden, erg leuk om te zien wat er nu eigenlijk allemaal voor de wedstrijd in de kleedkamer word afgesproken en of het nou echt zo nep is als dat ze zeggen. Wat ik in ieder geval te weten ben gekomen, is dat ze duidelijk pijn leiden en dat het geen sport voor watjes is. Wat mij betreft gaat Mickey Rourke 22 februari met een beeldje naar huis.
Mijn beoordeling: 
