Terrence Malick’s grote meesterwerk speelt zich af in het begin van de twintigste eeuw. We volgen drie personen in een reis naar betere tijden. Richard Gere en Brooke Adams spelen een verliefd stel genaamd Bill en Abby. Het derde personage is het kleine zusje van Bill, zij wordt gespeeld door Linda Manz. Ook horen we haar gedachtegang door middel van de voice over, we zien en volgen het verhaal als ware door haar ogen.
Nadat ze het harde stadsleven in Chicago zat zijn beslissen ze een reis te maken naar het zuiden op zoek naar beter werk. Bill en Abby besluiten zich voor te doen als broer en zus, ze denken dan minder problemen te ondervinden. Met zijn drieën vinden ze werk in de graanvelden bij een boerderij in Texas. Wanneer het oogstseizoen voorbij is worden ze uitgenodigd om langer in dienst te blijven en wordt hun een mooi onderkomen aangeboden. De reden is dat de eigenaar van het bedrijf, een sympathieke boer gespeeld door Sam Shephard, verliefd is geraakt op Abby en haar tevens ten huwelijk heeft gevraagd. Ze besluiten hierop in te gaan, omdat Bill in de privé sfeer heeft opgevangen dat de eigenaar door een ongeneselijke ziekte niet lang meer te leven heeft. Bill ziet in dat het voor de langere termijn gunstig kan verlopen en neemt het pijnlijke besluit om zijn vrouw weg te geven. Maar hoelang kan Bill deze frustratie aan? Want hij ziet Abby langzaam meer gevoelens opbouwen voor deze man, plus de dood van de boer laat langer op zich wachten dan dat hij van tevoren had ingepland. Hoelang wil Bill nog wachten? Hoelang duren deze ”Days of Heaven” nog?
Days of Heaven is één van mijn persoonlijke favorieten, sowieso ben ik een liefhebber van de films van Terrence Malick. Het verhaal is eigenlijk van ondergeschikt belang, voor mij is vooral de cinematografie en de muziekscore van Ennio Morricone wat de film zó uniek maakt. Je wordt vanaf de eerste minuut de film ingezogen, door de prachtige beelden die zo goed als alleen ’s nachts en tijdens ”magic hour” zijn geschoten. Oftewel het eerste uur dat de zon opkomt en het laatste uur dat hij weer ondergaat. Deze maatregelen hebben ervoor gezorgd het een warm en dromerig effect heeft mee gekregen. Het is pure beeldpoëzie. Visueel een van de mooiste wat mij betreft. Een film van pure klasse gemaakt door een waar kunstenaar.
Mijn beoordeling: 
